1992-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தாமஸ் கோப்பை (Thomas Cup) பேட்மிண்டன் இறுதிப் போட்டியில், டாக்டர் ஹஸ்மா அலி பிரார்த்தனை செய்வதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாத ஒரு தருணம் இருந்தது.
மலேசியா அந்தப் பட்டத்தை வெல்ல 25 ஆண்டுகள் காத்திருந்தது. இப்போது, நாட்டிற்கும் கோப்பைக்கும் இடையே ஒரு இரட்டையர் பிரிவு ஆட்டம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
இந்தோனேசியாவின் ரிக்கி சுபக்ஜா மற்றும் ரெக்ஸி மைனாகி ஆகியோருக்கு எதிராக, சே சூன் கிட் மற்றும் சூ பெங் கியாங் ஆகியோர் மிகுந்த அழுத்தத்திற்கு மத்தியில் ஆடுகளத்தில் நின்றனர்.
அரங்கில் அமர்ந்திருந்த ஹஸ்மா, சிவப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற ‘பாஜு குருங்’ (baju kurung) ஆடை அணிந்திருந்த நிலையில், பிரார்த்தனைக்காகத் தன் கைகளை உயர்த்தினார்.
ஆனால், அவர்கள் ஆடுகளத்திற்குச் செல்வதற்கு முன் அவர் என்ன செய்தார் என்பது அந்தத் தருணத்தில் வெளிப்படவில்லை.சூன் கிட் மற்றும் பெங் கியாங் ஆகியோருக்கு இடையே கருத்து வேறுபாடு இருந்ததை அவர் அறிந்திருந்தார்.எனவே, அவர் அவர்களிடம் தனித்தனியாகப் பேசினார்.
பெங் கியாங்கை விடச் சிறந்த ஒரு கூட்டாளி (partner) சூன் கிட்டிற்கு இருக்க முடியாது என்று அவரிடம் கூறினார். பின்னர் பெங் கியாங்கிடமும் அதே விஷயத்தைச் சொன்னார்.
அவர்கள் இருவரும் இணைந்து ஆடுகளத்திற்குச் சென்று, அந்தத் தீர்க்கமான ஆட்டத்தில் 15-12, 10-15, 15-8 என்ற கணக்கில் வெற்றி பெற்றனர். மலேசியா 3-2 என்ற கணக்கில் இந்தோனேசியாவை வீழ்த்தி, ஐந்தாவது முறையாக தாமஸ் கோப்பையைக் கைப்பற்றியது
ஹஸ்மா நேற்று தனது 100-வது வயதில் காலமானார். இரண்டு தசாப்தங்களுக்கும் மேலாக அவர் மலேசிய பேட்மிண்டன் சங்கத்தின் (BAM) புரவலராகத் திகழ்ந்தார்;
1992 தாமஸ் கோப்பை இறுதிப் போட்டியில் இந்தோனேசியாவுக்கு எதிராக மலேசியாவுக்கான வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும் புள்ளியைப் பெற்ற பிறகு, 25 ஆண்டுகால காத்திருப்புக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து சே சூன் கிட் மற்றும் சூ பெங் கியாங் ஆகியோர் கொண்டாடுகின்றனர்.
வீரர்களுடன் அவர் வளர்த்தெடுத்த உறவே அவரது பங்களிப்பை அடையாளப்படுத்தியது. வீரர்களை ஒரு அணியாகத் தக்கவைப்பதே தனது பணி என்று அவர் கருதினார்.
