ஒரு திரைப்படத்தை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதற்காக தங்களுடைய மனம், நேரம், பணம் மற்றும் எண்ணற்ற மணிநேர உழைப்பை அர்ப்பணிக்கும் ஒவ்வொரு உள்ளூர் திரைப்படத் தயாரிப்பாளரையும் நினைத்து நான் உண்மையிலேயே வருந்துகிறேன். ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்குவது எளிதான காரியம் அல்ல. அதைவிட, பார்வையாளர்களை திரையரங்குகளுக்கு வரவழைப்பது மிகப்பெரிய சவால்.
ஆனால், பார்வையாளர்களின் ஆதரவை நாம் எவ்வாறு கேட்கிறோம் என்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நான் கருதுகிறேன்.
உள்ளூர் திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது ஒரு கடமை என்ற உணர்வை பார்வையாளர்களுக்கு ஒருபோதும் ஏற்படுத்தக்கூடாது. நமது உள்ளூர் தமிழ் திரையுலகச் சூழல் இன்னும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.
உள்ளூர் திரைப்படங்கள், உள்ளூர் திறமைகள் மற்றும் உள்ளூர் கதைகள் மீது பார்வையாளர்கள் தொடர்ந்து நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்.
ஒரு விளம்பர அணுகுமுறை, அறியாமலேயே, “உள்ளூர் சினிமா பார்வையாளர்களின் பரிதாபத்தைக் கேட்கிறது” என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கிவிடக்கூடாது. அதற்குப் பதிலாக, பார்வையாளர்களின் நம்பிக்கையை நாம் சம்பாதிக்க வேண்டும்.
திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களாகவும், திரைத்துறை சார்ந்தவர்களாகவும் நமது செய்தி:
“எங்கள் திரைப்படத்தைப் பாருங்கள்; நீங்கள் அதை ரசிப்பீர்கள் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.”
என்பதாக இருக்க வேண்டும்.
அதைவிட,
“உள்ளூர் திரையுலகிற்கு நீங்கள் கடமைப்பட்டிருக்கிறீர்கள்; எனவே எங்கள் திரைப்படத்தைப் பாருங்கள்.”
என்பதாக இருக்கக்கூடாது.
இரண்டிற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.
திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களாகிய நாம், பார்வையாளர்கள் தங்களுடைய டிக்கெட்டை நமக்காக வாங்க வேண்டியது அவர்களின் கடமை என்று உணரச் செய்யக்கூடாது.
அதற்குப் பதிலாக, “இந்தத் திரைப்படத்திற்கான ஒரு டிக்கெட்டை நான் வாங்க வேண்டும்” என்ற எண்ணத்தை அவர்களுக்குள் உருவாக்க வேண்டும்.
தொழில்முறை ஒழுக்கம் குறித்தும் பேச வேண்டிய நேரம் இது
இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் குறித்தும் நாம் பேச வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன் — திரைப்படத் தயாரிப்பு மற்றும் திரைப்பட விளம்பரத்தில் தொழில்முறை ஒழுக்கம்.
நமது திரையுலகம் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்கள், தயாரிப்பாளர்கள், விளம்பரத் துறையினர், விநியோகஸ்தர்கள், திரையரங்கு உரிமையாளர்கள், ஊடகப் பிரபலங்கள் மற்றும் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்தவர்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
உள்ளூர் சினிமாவைப் பற்றி பார்வையாளர்கள் எவ்வாறு சிந்திக்கிறார்கள் என்பதை உருவாக்குவதில் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பங்கு உள்ளது.
ஆனால், அந்தப் பொறுப்புடன் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான தொழில்முறையும் இருக்க வேண்டும்.
போட்டி ஆரோக்கியமானது.
லட்சியம் ஆரோக்கியமானது.
வலுவான விளம்பரமும் ஆரோக்கியமானதே.
ஆனால், குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துதல், உணர்ச்சிகளைப் பயன்படுத்தி அழுத்தம் கொடுத்தல், மிகைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றுகள், தனிப்பட்ட தாக்குதல்கள், செயற்கையாக உருவாக்கப்படும் சர்ச்சைகள் அல்லது திரைத்துறையில் உள்ள மற்றவர்களுக்கு எதிராக பார்வையாளர்களைத் திட்டமிட்டு திருப்பும் கருத்துகளை உருவாக்குதல் போன்ற செயல்களில் நாம் ஈடுபடத் தொடங்கும்போது, ஒரு கேள்வியை நாம் கேட்க வேண்டும்:
தொழில்முறைப் பொறுப்பு எங்கே இருக்கிறது?
உங்கள் திரைப்படத்தைத் தீவிரமாக விளம்பரப்படுத்துவது ஒன்று.
உங்கள் நோக்கத்தை அடைவதற்காக பார்வையாளர்களின் உணர்ச்சிகளைத் திட்டமிட்டு கையாளுவது வேறு.
உங்கள் திரைப்படத்திற்காகப் போராடுவது ஒன்று.
அதன் விளைவாக ஒட்டுமொத்த உள்ளூர் திரையுலகமும் பாதிக்கப்படும் சூழலை உருவாக்குவது வேறு.
திரைப்படங்கள், விளம்பர உத்திகள் மற்றும் வணிக முடிவுகள் குறித்து நமக்குள் கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். அது இயல்பானது.
ஆனால், அதற்கும் சில எல்லைகள் இருக்க வேண்டும்.
ஏனெனில் திரைப்படத் தயாரிப்பு என்பது திரையில் தோன்றுவதைக் கொண்டு மட்டும் முடிவதில்லை.
ஒரு திரைப்படத்தின் வெளியீட்டிற்கு முன்பும், வெளியீட்டின்போதும், வெளியீட்டிற்குப் பிறகும் நாம் எவ்வாறு நடந்து கொள்கிறோம் என்பதும் நமது திரையுலகின் நற்பெயரின் ஒரு பகுதியாகிறது.
நாம் ஒரு திரைப்படத் தொழில்துறையை உருவாக்குகிறோமா?
அல்லது அடுத்த திரைப்பட வெளியீட்டில் வெற்றி பெறுவதற்காக மட்டுமே முயற்சி செய்கிறோமா?
நமக்கு லட்சியம் தேவை.
நமக்கு துணிச்சலான விளம்பரம் தேவை.
நமக்கு போட்டி தேவை.
ஆனால், அதே நேரத்தில் ஒழுக்கம், பொறுப்புணர்வு மற்றும் பார்வையாளர்களுக்கான மரியாதையும் தேவை.
எதைச் செய்தாலும் அதை நேர்மையுடனும் நாணயத்துடனும் செய்ய வேண்டும்.
பிரச்சாரம் முடிந்துவிடும்.
சுவரொட்டிகள் அகற்றப்படும்.
திரையரங்கப் பயணம் முடிவடையும்.
ஆனால் நமது நற்பெயர் தொடர்ந்து இருக்கும்.
மலேசிய உள்ளூர் சினிமா உண்மையாக வளர வேண்டும் என்று நாம் விரும்பினால், திரையுலகம் எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்ல, தொழில்முறையிலும் வளர வேண்டும்.
போட்டி என்பது தொழில்முறை ஒழுக்கத்தை கைவிடுவதற்கான உரிமத்தை நமக்கு வழங்குவதில்லை.
விளம்பரம் ஆர்வத்தை உருவாக்க வேண்டும்; குற்ற உணர்வை அல்ல.
பிரச்சாரம் நம்பிக்கையை உருவாக்க வேண்டும்; உணர்ச்சிகளைத் துஷ்பிரயோகம் செய்யக்கூடாது.
நாம் நம்மிடம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும்.
கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒவ்வொரு விளம்பர உத்தியும் வணிகத்திற்கும், ஒட்டுமொத்த திரையுலகிற்கும் நல்லது என்று அர்த்தமல்ல.
இறுதியில், ஒரு திரையுலகம் வெற்றிகரமான திரைப்படங்களால் மட்டுமே உயிர்வாழ முடியாது.
அது நம்பிக்கையால் உயிர்வாழ்கிறது.
திரைப்படத் தயாரிப்பாளர்களுக்கு இடையிலான நம்பிக்கை.
வணிக நிறுவனங்களுக்கு இடையிலான நம்பிக்கை.
மிக முக்கியமாக, திரைத்துறைக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் இடையிலான நம்பிக்கை.
இந்தப் பயணத்தில் உங்கள் ஒழுக்கத்தை இழந்துவிடாதீர்கள்.
ஒரு திரைப்படத்திற்கு வெளியீட்டுத் தேதி உண்டு.
ஆனால் ஒரு திரையுலகின் நற்பெயருக்கு வெளியீட்டு முடிவு கிடையாது.
பொறுப்புடன் செயல்படுங்கள்.
ஏற்கனவே கட்டியெழுப்பப்பட்டிருப்பதை சீரழிக்காதீர்கள்.
ஒருவரின் தவறான அணுகுமுறையால் மற்றவர்கள் பாதிக்கப்பட வேண்டிய அவசியமில்லை.
படைப்புலகிற்கு யாரும் உரிமையாளர் அல்ல.
எனவே, இந்தத் துறையை அக்கறையுடனும், பொறுப்புடனும், தொழில்முறையுடனும், நேர்மையுடனும் கையாளுவோம்.
உள்ளூர் தமிழ் சினிமாவை வளர்ப்போம் — மற்றவர்களை வீழ்த்துவதன் மூலம் அல்ல; பார்வையாளர்கள் நம்மை நம்புவதற்கான காரணங்களை உருவாக்குவதன் மூலம்.
போட்டி இருக்கட்டும்.
வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கட்டும்.
விளம்பரம் இருக்கட்டும்.
ஆனால், நமது ஒழுக்கமும் மனிதநேயமும் ஒருபோதும் இழக்கப்படக்கூடாது.
@topfansVimarsagan Media விமர்சகன் மீடியாVimarsagan VimarsaganFINAS Malaysia
